-- 3rd --

posted on 26 Apr 2010 11:47 by natsu283

ไม่ได้อัพนานเกินไปแล้ว

ฝึกงานว่างๆ ไม่ค่อยจะมีอะไรทำ อัพบลอคแก้ง่วงดีกว่า

.

.

ช่วงนี้บ้านิยาย บ้าฟิค บ้าผู้ชาย ฮ่าๆๆ

อ่านเข้าไป ดูเข้าไป ก็มันว่างนี่หน่า เลยหาอะไรทำแก้เบื่อ

พอได้มาทำอะไรที่มันไม่ต้องเครียด ได้เพ้อเจ้อ

ได้จินตนาการไปตามตัวอักษร ก็รู้สึกว่ามันมีความสุขดี

อยากจะเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ

 

ตอนนี้ก็เลยกำลังคิดว่า เรื่องที่เคยคิดมาก บ้าๆบอๆ

ต่อไปนี้จะพยายามไม่สนใจ จะปล่อยผ่านไป

เอาจริงๆก็รู้ตัวว่าทำไม่ค่อยจะได้หรอก

แต่ก็คิดว่าถ้าหันไปสนใจหนังสือ หรืออย่างอื่นแทน

มันก็คงจะทำให้ละความสนใจจากเรื่องบ้าๆพวกนั้นไปได้

แล้วชีวิตก็คงจะไม่เครียด และมีความสุขมากกว่านี้

 

อีกเหตุผลนึงก็คือ ช่วงนี้ความรู้สึกเฉยชา และอธิบายไม่ได้ มันกลับมาเยือนอีกครั้ง

เป็นอย่างนี้เป็นพักๆ รู้ว่าสาเหตุมันมาจากอะไร

แต่ก็บอกตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แล้วจะทำยังไงกับมัน

เคยเครียดกับความรู้สึกพวกนี้ มันอึดอัด รำคาญและหงุดหงิดตัวเอง

แต่รู้สึกว่าเครียดไปก็เท่านั้น เพราะรู้ว่าพอเวลาผ่านไป มันก็จะค่อยๆดีขึ้นและหายไปเอง

(ถึงแม้จะไม่หายขาดก็ตาม) ก็เลยพยายามไม่สน ไม่ใส่ใจ 

แล้วเอาเวลาไปลงกับเรื่องที่ทำแล้วมีความสุขแทน

ถึงแม้บางคนจะบอกว่าไร้สาระ...ก็ไม่แคร์ เพราะทำแล้วไม่เดือดร้อนใคร

.

.

หวังว่าซักวัน ความรู้สึกเหล่านั้นจะหายไป...ตลอดกาล...

 

 

-- 2nd --

posted on 12 Nov 2009 08:49 by natsu283

การรอคอยอะไรบางอย่าง

มันมีความสุขหรือทรมานกันแน่นะ???

 

บางทีอาจจะสุข บางทีอาจจะเศร้า

ก็คงต้องขึ้นอยู่กับจุดหมายปลายทางของการรอคอย

และขึ้นอยู่กับความอดทนของแต่ละคนด้วย

 

ถ้าคิดว่าผลลัพธ์ที่ออกมามันคุ้มค่ากับการรอ

เราก็คงรอได้อย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร

แต่ถ้าผลลัพธ์ที่ออกมามันเสี่ยงกับความรู้สึกของเรามากเกินไป

ก็คงไม่แปลกที่จะรออย่างทรมาน

แต่ใครจะรู้ล่ะ ว่าสุดท้ายแล้ว มันจะเป็นอย่างที่เราคิดไว้รึป่าว...

 .

.

กับเรื่องบางเรื่อง เรามีความอดทนต่ำมากถึงขั้นไม่ทนเลย

แต่กับบางเรื่อง เราก็สามารถทนได้จนใครๆก็แปลกใจ...

 

กับเรื่องๆหนึ่ง... เราเหนือยและท้อกับการรอคอย แต่เราก็ยังทนได้

มันอาจจะเป็นการรอที่มีทั้ง สุขและทุกข์ใจ ปนอยู่ด้วยกัน

ก็ได้แต่หวังว่าเราจะไม่ต้องทรมานมากเกินไป...

 

 

-- 1st --

posted on 24 Sep 2009 18:37 by natsu283

 

เริ่มกลับมาเขียนบลอคอีกแล้ว

ทุกอย่างมันเริ่มมาจากเพื่อนจ๋า ที่อยู่ดีๆก็ส่งบลอคมาให้อ่าน

ก็เลยนึกขึ้นได้ว่า เราก็มีกับเค้าเหมือนกันนะ

สมัครไว้ แต่ไม่เคยเข้ามาเขียนเลย

เหมือนจะตั้งแต่เข้ามหาลัยก็หายๆไปกับการเขียนบลอคพวกนี้

ได้กลับมาเขียนอีกครั้ง คิดไม่ออกแฮะว่าจะเขียนอะไรดี

.

.

อย่างที่เพื่อนจ๋าอัพบลอค เหมือนช่วงนี้ความสุขมันหายไปจากชีวิต

ไม่ได้ถึงกับเศร้า เหงาตลอดเวลา

มันยังยิ้มได้ ยังหัวเราะได้ แต่ก็ไม่ได้ออกมาจากใจจริงๆซะทีเดียว

พออยู่เงียบๆ ได้คิดอะไรกับตัวเอง อาการเวิ่นเว้อก็เข้ามาแทรก

ความรู้สึกมันบอกว่า มันยังไม่ใช่ มันไม่เหมือนชีวิตเดิมๆที่ผ่านมา

.

.

ชีวิตช่วงนี้มันแปลกๆ และสับสนวุ่นวาย

หลายคนโผล่เข้ามา และหลายๆคนหายไปจากชีวิต

ความจริงก็ยังเจอะยังเจอกันอยู่

แต่ว่า...ไม่รู้สิ ทำไมเหมือนไม่ได้คุยกันนานมากมายก็ไม่รู้...

 

คนที่เคยสนิทกันมากมาย พอมาตอนนี้ (รู้สึกว่า) ก็ห่างๆไป

แต่ก็มีคนๆนึงเดินเข้ามาในชีวิต...

เรากำหนดให้เค้าแต่ละคนอยู่กันคนละสถานะ

ถ้าจะให้เปรียบเทียบ หรือ ต้องเลือกก็คงจะทำไม่ได้

เพราะเค้าสำคัญกับเราทั้งสองฝ่าย

(เหมือนจะเป็นคนเห็นแก่ตัวเลยแฮะ)

แต่ในความเป็นจริง ก็คงไม่มีอะไรได้มาโดยที่ไม่เสียอะไรไป...

ก็คงทำอะไรไม่ได้...

 

สำหรับคนสองคน...

สิ่งที่อยากจะบอกก็แค่ว่า

ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆ และกำลังใจที่มีให้ตลอดมา

 

และสำหรับอีกคน...

ขอบคุณที่เลือกเรา ขอบคุณที่อยู่ข้างๆกัน ขอบคุณที่คอยรับฟังทุกสิ่งอย่าง

ไม่ว่าเรื่องราวมันจะดี ร้าย สุข ทุกข์ บ้าบอ งี่เง่า ขนาดไหน

เราไม่รู้หรอกว่าทุกอย่างมันจะไปได้ไกลแค่ไหน 

แต่เราก็อยากให้ระยะทางมันทอดยาวไปไม่สิ้นสุด ได้รึป่าว?

อาจจะหวังมากเกินไป ยังไงก็จะทำให้ดีที่สุดละกันนะ ^^